Document Type : Original Article

Authors

-

10.22080/lpr.2026.32428.1233

Abstract

Part of the validity of the knowledge disseminated in Rumi's Masnavi comes from the types of author-narrator evidentialty about the subjects that are happening or being narrated. In this article, the types and functions of the aforementioned e are interpreted as a cohesive element of signification. The result shows that the Masnavi evidentialties is organized at two macro levels: direct and indirect, each of which is a graduated way of indicating the degree of distance or participation/interference of the author-narrator with the action of the narrative or the events of the subject of representation. Direct evidentialty is visible in three categories of self-disclosure, including the flow of the narrative, the state of the listener, and the present of the speaker, which indicates the close and objective involvement and participation of the author-narrator in the present of the narrative. Indirect evidentialty, which indicates the relationship between the author-narrator's distance and the subject of representation, appears in two categories: the author-narrator's personal inference or his references to others. In personal inference, the author-narrator has taken a position after the event mentally with various types of equal reading, reasoning, decoding and bias towards the subject, but in references, he resorts to the sources of the event/news or uses historical symbols accompanying the subject to increase the credibility of his narration. In this way, the author-narrator of the Masnavi, by using various types of evidentialty as a tool of external semantic continuity, has tried to establish a kind of objective or subjective ...

Keywords

اسپینلی، ارنستو (1403)، جهان تفسیرشده: درآمدی بر روانشناسی پدیدارشناختی، ترجمۀ سینا فروزان‌نسب، تهران: ارجمند.
بر، ویوین (۱۳۹۸)، برساخت‌گرایی اجتماعی، ترجمۀ اشکان صالحی، تهران: نی.
برگر، پیتر (1397) سایبان مقدس: عناصر نظریۀ جامعه‌شناختی دین، ترجمۀ ابوالفضل مرشدی، تهران: ثالث.
برگر، پیتر و توماس لاکمن (1387)، ساخت اجتماعی واقعیت: رساله‌ای در جامعه‌شناسی شناخت، ترجمه فریبرز محمدی، تهران: علمی فرهنگی.
بودون، ریمون و فرانسوا بوریکو (۱۳۸۵)، فرهنگ انتقادی جامعه‌شناسی، ترجمۀ عبدالحسین نیک‌گهر، تهران: فرهنگ معاصر.
بوردیو، پی‌یر (۱۳۸۰)، نظریۀ کنش، ترجمۀ مرتضی مردیها، تهران: نقش و نگار.
سرل، جان ( ۱۳۹۵)، ساخت واقعیت اجتماعی، ترجمه میثم محمد امینی، تهران: فرهنگ نشر نو.
رضایی، احمد (1403)، «بررسی و تحلیل مولفه‌های انسجام بلاغی در مثنوی مولوی»، پژوهش‌های ادب عرفانی، 18(2)، 139-119.
علومی‌یزدی فریبا و دیگران (1400)، «شیوههای انتقال مفاهیم تعلیمی مولانا در نی‌نامه با تکیه‌بر عناصر انسجام‌بخشی متن و تصویر نسخه خطی مصورمحفوظ در موزۀ هنر والترز بالتیمور آمریکا»، شمارۀ 49، دورۀ 20، 552-527.
کار، ای، اچ (۱۳۸۷). تاریخ چیست؟، ترجمه حسن کامشاد، تهران: خوارزمی.
کولی، چارلز مورتون (1400)، طبیعت آدمی و نظم اجتماعی، ترجمۀ محمد صفار، تهران: سمت.
لینت‌وِلت، ژپ (1390) رساله‌ای درباب گونه‌شناسی روایت: نقطۀ دید، ترجمۀ علی عباسی و نصرت حجازی، تهران: علمی و فرهنگی.
مارتین، برانون و فلیزیتاس رینام (1397)، واژه‌نامه توصیفی نشانه‌شناسی، ترجمۀ مهدی منتظرالقائم و زهرا اسدی، تهران: لوگوس.
مبارک، وحید و علی سهامی (1402)، «تحلیل و بررسی انسجام و هماهنگی انسجامی در دو داستانک از مثنوی معنوی براساس نظریۀ انسجام هلیدی»، پژوهشنامۀ متون ادبی دورۀ عراقی، 6(1)، 136-115.
مهدی‌زاده، بهروز و نصرالله امامی (1389)، «مبانی و رویکردهای واقع‌نمایی در مثنوی»، ادب‌پژوهی، شماره 11، صص31-59.
میهای، چیکسنت‌میهای (1402)، شغل خوب، شغل بد: رهبر، غرقگی و خلق معنا، ترجمه بهروز نوری، تهران: ترجمان.
هارت، کریستوفر (1398)، تحلیل گفتمان انتقادی و علوم شناختی، ترجمه مسعود دهقان‎ و دیگران، تهران: نشر نویسه پارسی.
هلیدی، مایکل و رقیه حسن (1393) زبان، بافت و متن: جنبه‌هایی از زبان  در چشم‌اندازی اجتماعی-نشانه‌شناختی، ترجمۀ مجتبی ‌منشی‌زاده و طاهره ایشانی، تهران: علمی.
وایت، هایدن (1389). «طرح‌اندازی تاریخی و مسئله واقعیت»، تاریخ و روایت، جفری رابرتز، ترجمۀ جلال فرزانه دهکردی، تهران: دانشگاه امام صادق (ع)، صص 87- 109.
یعقوبی جنبه‌سرایی، پارسا (1396)، «منطق حاشیه در مثنوی: سبک ایضاحی مثنوی و اقتدار مؤلف-راوی»، دو فصلنامه ادبیات عرفانی دانشگاه الزهرا، سال 9، شماره 17، صص141-166).
 
Aikhenvald, A.Y. (2004). Evidentiality. Oxford University Press. Inc, New York.