نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

• مرجان نوروزی ¹
• پارسا یعقوبی جنبه سرائی ²
• سیروس امیری ³

¹ دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی کردستان

² گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان

³ دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان

چکیده

بخشی از اعتبار دانایی منتشر در مثنوی مولوی برآمده از انواع گواهی‌نمایی مؤلف-راوی دربابِ موضوعات درحال وقوع یا نقل است. در این نوشتار انواع و کارکرد گواه‌نمایی‌های مذکور در مقام عنصری انسجام‌بخش دلالت‌یابی و تفسیر شده است. نتیجه نشان می‌دهد که گواه‌نمایی‌های مثنوی در دو سطح کلان مستقیم و غیرمستقیم سامان یافته است که هرکدام به شکلی مدرج گویای میزان فاصله یا مشارکت/مداخلۀ مؤلف-راوی با کنش روایت یا رخدادهای موضوع بازنمایی است. گواه‌نمایی مستقیم در سه دستۀ خودافشایی شامل جریان روایت، وضعیت مستمع و حال گوینده قابل مشاهده است که حاکی از درگیری و مشارکت تنگاتنگ و عینی مؤلف-راوی در اکنونِ روایت‌پردازی است. گواه‌نمایی غیرمستقیم که نشان‌دهندۀ رابطۀ بافاصلۀ مؤلف-راوی با موضوع بازنمایی است در دو دستۀ استنباط شخصی مؤلف-راوی یا ارجاعات وی به غیر، ظاهر شده است. در استنباط شخصی، مؤلف-راوی پس از رخداد به‌صورت ذهنی با انواع برابرخوانی، دلیل‌آوری، رمزگشایی  و سوگیری‌ نسبت به موضوع، موضع‌گیری کرده است ولی در ارجاعات، او به منابع رخداد/خبرها متوسل می‌شود یا از نشانگان تاریخی همراه موضوع  بهره می‌گیرد تا بر اعتبار نقل خود بیفزاید. با این وصف  مؤلف-راوی مثنوی  با به‌کارگیری انواع گواه‌نمایی در مقام ابزار پیوستگی معنایی بیرونی سعی کرده است نوعی نزدیکی عینی یا ذهنی با روایت درحال نقل یا قصۀ زیرداستانی رقم بزند؛ خود را درگیر کنش روایت یا آگاه از آن بنمایاند و از این طریق ضمن اعتباربخشی به رخداد/خبرهای مقوّم نظام پاداش و تنبیه جاری در متن؛ ایده‌آل‌سازی ملازم آن‌ها را نیز تثبیت نماید.

کلیدواژه‌ها

• مثنوی معنوی
• اعتبار نقل
• گواه‌نمایی
• ایده‌آل‌سازی

عنوان مقاله [English]

The validity of narration in the Masnavi: Author-narrator evidentialities

نویسندگان [English]

• marjan nouruzy ¹
• syrus amiri ³

¹ -

²

³ -

چکیده [English]

Part of the validity of the knowledge disseminated in Rumi's Masnavi comes from the types of author-narrator evidentialty about the subjects that are happening or being narrated. In this article, the types and functions of the aforementioned e are interpreted as a cohesive element of signification. The result shows that the Masnavi evidentialties is organized at two macro levels: direct and indirect, each of which is a graduated way of indicating the degree of distance or participation/interference of the author-narrator with the action of the narrative or the events of the subject of representation. Direct evidentialty is visible in three categories of self-disclosure, including the flow of the narrative, the state of the listener, and the present of the speaker, which indicates the close and objective involvement and participation of the author-narrator in the present of the narrative. Indirect evidentialty, which indicates the relationship between the author-narrator's distance and the subject of representation, appears in two categories: the author-narrator's personal inference or his references to others. In personal inference, the author-narrator has taken a position after the event mentally with various types of equal reading, reasoning, decoding and bias towards the subject, but in references, he resorts to the sources of the event/news or uses historical symbols accompanying the subject to increase the credibility of his narration. In this way, the author-narrator of the Masnavi, by using various types of evidentialty as a tool of external semantic continuity, has tried to establish a kind of objective or subjective ...

کلیدواژه‌ها [English]

• Masnavi manavi
• validity of narration
• evidentialty
• idealization